Annika Moes (1985)

"Met het juiste materiaal vergeet ik vaak gewoon dat die stoma er zit"

Ileostoma sinds 2003

‘Mijn eerste gedachte was: “O nee, ik wil niet zo’n ding op mijn buik, Wat als ik een vriendje krijg”. Niet zo gek natuurlijk, want ik was zeventien, maar na jaren van darmspoelingen en sondevoeding ging het echt niet meer. En ik moet zeggen, het is me meegevallen. Dat ik niet altijd zo kan leven als ik wil en gebruik moet maken van een Wajong, heeft wel met mijn gezondheidstoestand te maken, maar niet met mijn stoma. Het feit dat ik een stoma heb hindert me op geen enkele manier om te leven zoals ik wil.

De keuze voor het juiste stomamateriaal was in het begin wel spannend voo me. Ik was heel jong en ook nu nog, ruim tien jaar later, heb ik een mooi figuur met een plat buikje. Ik wil dus ook wel eens strakke kleding kunnen dragen zonder dat het stomazakje voor iemand zichtbaar is. En dankzij de ontwikkeling in de materialen kan dit gelukkig ook. Ze worden steeds platter. De doorzichtige zak die ik had toen ik wakker werd na de operatie vond ik echt afschuwelijk. En het tweedelig systeem dat ik thuis als eerste probeerde was ontzettend lelijk. Via de stomavereniging leerde ik alle beschikbare materialen kennen en zo kon ik gelukkig tot mijn beste keuze komen en al snel weer de draad van mijn leven oppakken. Ik heb nu een systeem met een heel dunne en flexibele huidplaat die niet kraakt. Dat heeft echt een positieve invloed gehad op mijn sociale leven. Als je niet het goede materiaal hebt, word je bang om naar vrienden of naar een restaurant te gaan. Maar met het juiste materiaal vergeet ik vaak gewoon dat die stoma er zit.’ 

Terug naar het overzicht